اتوبوس‌های برقی؛ غیبت یک تصمیم جسورانه در رشت

خبر خرید ۲۰ دستگاه اتوبوس جدید برای ناوگان حمل‌ونقل شهری رشت، در نگاه نخست، اقدامی مثبت و پاسخی به مطالبات دیرینه شهروندان به نظر می‌رسد. اما وقتی دقیق‌تر نگاه کنیم، پرسش اساسی مطرح می‌شود: چرا این اتوبوس‌ها برقی نیستند؟

شهرداری رشت در شرایطی به سراغ اتوبوس‌های دیزلی رفته که جهان، و حتی برخی شهرهای ایران، به سمت ناوگان پاک و برقی حرکت کرده‌اند. این انتخاب، بیش از آنکه نشانه پیشرفت باشد، یادآور ادامه همان مسیر قدیمی و پرهزینه‌ای است که سال‌هاست شهروندان از آن آسیب دیده‌اند.

در این زمینه نخست باید به مسئله آلودگی هوا اشاره کنیم. رشت، با اقلیم خاص و تراکم جمعیتی بالا، به شدت از آلودگی رنج می‌برد. اتوبوس‌های دیزلی، ممکن است هزینه کمتری داشته باشند، اما همچنان آلاینده‌های خطرناک وارد هوا می‌کنند.در واقع اتوبوس دیزلی با تولید آلودگی و گاز گلخانه‌ای، باعث ایجاد اختلال در سیستم تنفسی افراد می‌شوند. تأثیرات این آلودگی در افراد مسن، کودکان و مبتلایان به بیماری‌های تنفسی مثل آسم، نمود بیشتری دارد. در مقابل، اتوبوس‌های برقی می‌توانستند گامی واقعی در جهت سلامت شهروندان باشند.

از سوی دیگر، هزینه‌های سوخت و نگهداری اتوبوس‌های دیزلی بار سنگینی بر دوش شهرداری خواهد گذاشت. در شرایطی که منابع مالی محدود است، چرا باید به سمت گزینه‌ای رفت که آینده‌ای پرهزینه‌تر دارد؟ اتوبوس‌های برقی، با کاهش هزینه‌های سوخت و تعمیرات، نه تنها به صرفه‌تر هستند بلکه سرمایه‌گذاری بلندمدت محسوب می‌شوند.

نباید فراموش کنیم که اتوبوس‌های برقی، علاوه بر مزایای زیست‌محیطی و اقتصادی، تجربه سفر شهروندان را نیز ارتقا می‌دهند. سکوت بیشتر، فناوری‌های نوین و امکانات رفاهی، همه می‌توانستند چهره حمل‌ونقل عمومی رشت را دگرگون کنند.

به نظر می رسد در نهایت، این تصمیم شهرداری بیش از آنکه نشانه توسعه ناوگان حمل و نقل شهرداری رشت باشد، نشان‌دهنده عدم کارشناسی دقیق در برابر روند جهانی حمل‌ونقل سبز است. چرا که رشت می‌توانست با انتخاب اتوبوس‌های برقی، خود را به‌عنوان شهری پیشرو در توسعه پایدار معرفی کند. اما اکنون، تنها یک ناوگان تازه دیزلی دارد؛ ناوگانی که شاید امروز نیاز را برطرف کند، اما فردا دوباره بحران‌ها را بازمی‌گرداند.